«مَنْ حَسُنَ خُلْقُهُ كَثُرَ مُحِبُّوهُ وَ انَسَتِ النُّفُوسُ بِهِ» «١» هر كس خلقش نيكو باشد، دوستدارانش فراوان و مردم با او مأنوس مى‌شوند.
همچنين از بركات پربار خوشرويى، آسانى كارها و پيشرفت آنها در بسيارى از زمينه‌هاست. چنانكه همان امام فرمود:
«مَنْ حَسُنَ خُلْقُهُ سَهُلَتْ لَهُ طُرُقُهُ» «٢» كسى كه خوشخو باشد، راهها [ى پيشرفت‌] برايش آسان مى‌شود.
امام خمينى، آيينه خوشخويى‌ امام راحل- قدّس سرّه- با آگاهى كامل از جايگاه والاى حسن خلق و ضرورت برخوردارى از آن در هر مقام و موقعيت از يك سو، و دارابودن ايمان كامل، نجابت خانوادگى، سرشتِ پاك و عقل سرشار از سوىِ ديگر، به گونه‌اى محسوس از اخلاق خوش و كريمانه و زيبايى كلام بهره‌اى وافر داشت و به همين سبب در جايگاه رهبرى و مرجعيت، كمترين نقطه ضعفى از او آشكار نگرديد و دوست و دشمن، آشنا و غريبه، در برابر مكارم انسانى و خلق خوش او را ستودند و در برابرش كرنش كردند. عظمت و گستردگى حسن خلق آن عزيز فقيد بيش از آن است كه از عهده اين قلم برآيد، بناچار، گوشه‌اى از آن همه عظمت را در رابطه با خانواده، دوستان و ياران و حتى بدخواهان، در زير مى‌آوريم: