داده‌ايم. آيا تا يك سال نبايد احترام اين شخصيت را حفظ كرد؟ آيا ما فرح و سرور داريم؟ آيا بعد از رفتن آقاى حكيم ما بايد خوشحالى داشته باشيم ...
بر همه واجب است كه از اين بزرگوار احترام كنند. «١» ب- ارج نهادن به دانشمندان عالمان فرزانه، مورد عنايت خاص خدا قرار دارند و فرشتگان بر آنها بال مى‌گسترانند «٢» و حيات و سرافرازى هر ملّتى به دانشمندانش بستگى دارد و احترام به علما، ارزشگذارى بر علم است. امام خمينى، عالمان راستين را از صميم قلب دوست مى‌داشت و بسيار به آنان احترام مى‌گذاشت.
مرحوم آية الله بهاءالدينى در اين باره مى‌گويد:
امام از همان ابتدا تا وقتى كه آمد جماران، خدمتگزار روحانيت بود ... احترام و تجليل از روحانيت از طرف ايشان سابقه‌اى طولانى دارد؛ كسى قادر نبود اهانتى بر روحانيت بكند، شصت سال من خودم شاهد بودم، امام كسى را كه بر روحانيت اهانت كرد از مدرسه فيضيه بيرون كرد. «٣» دروس حوزوى بويژه سطح عالى آن، نقد نظرات ديگران را در پى دارد و محل برخورد آراى مجتهدان است، امام راحل هرگاه مى‌خواست مطلبى را از دانشمندى نقل كند، با احترام از او ياد مى‌كرد و اگر آن را قبول نداشت، با احترام خاصى آن را رد مى‌كرد و از به‌كاربردن كلمه مرحوم و رضوان الله عليه‌