شاخص‌هاى خدامحورى: دو عنصر ارزشمند اخلاص و تقوا، جهت تعليم و تربيت را مشخص مى‌نمايند و اين دو اكسير گرانبها، هر عملى را اگر چه كوچك و اندك باشد، بزرگ و ارجمند مى‌كنند. چنان كه امير مؤمنان عليه السلام درباره تقوا فرمود:
«لا يَقِلُّ عَمَلٌ مَعَ تَقْوى‌ وَ كَيْفَ يَقِلُّ ما يُتَقَبَّلُ» «١» هيچ عملى همراه تقوا اندك نيست. چگونه چيزى كه قبول (حق) مى‌شود، اندك باشد؟
امام امّت نيز درباره نقش حسّاس تقوا و ارتباط با خدا و خوف و خشيت از او در امر تعليم وتربيت و تهذيب نفس مى‌فرمايد:
سيره اخلاقى تربيتى امام خمينى(ره) ٤٨ ٤ - الهى بودن تعليم و تربيت ص : ٤٧ بايد دانست كه تقوا، نفوس را صاف و پاك كند از كدورات و آلايش و البته اگر صفحه نفوس از حجب معاصى و كدورات آنها صاف باشد، اعمال حسنه در آن مؤثرتر و اصابه به غرض بهتر نمايد و سرّ بزرگ عبادات- كه ارتياض طبيعت و قهر ملكوت بر ملك و نفوذ اراده فاعله نفس است- بهتر انجام مى‌گيرد پس خشيت از حق را كه مؤثر تامّ در تقواى نفوس است، يكى از عوامل بزرگ اصلاح نفوس و دخيل در اصابه اعمال و حسن و كمال آنها بايد شمرد، زيرا كه تقوا علاوه بر آن كه خود يكى از مصلحات نفس است، مؤثر در تأثير اعمال قلبيه و قالبيه انسان و موجب قبولى آنها نيز هست. «٢» عنصر ارزشمند اخلاص نيز در بستر خدايابى و ارتباط قوى با مبدأ