شايد علت كمى سپاسگزاران واقعى اين باشد كه نعمتهاى الهى- با واسطه يا بى‌واسطه- به اندازه‌اى متنوّع و گسترده است كه جز بندگان صالح و خردمندان خداشناس- كه زندگى خويش را با برنامه الهى تنظيم كرده‌اند- كسى آنچنان كه بايد و شايد از عهده آن برنمى‌آيد.
امام قدر شناس‌ كم نيستند رهبرانى كه پيش از دستيابى به قدرت، رابطه‌اى نيكو با خدا و خلق داشتند ولى به محض تكيه زدن بر مسند قدرت، هم خدا را از ياد بردند و هم مردم را. ولى تربيت شدگان مكتب وحى، هرگز آلوده به كفران نعمت نگشتند و در سختى و آسايش، همواره سپاسگزار نعمت گستر واقعى و واسطه‌هاى نعمت بودند و امام راحل از زمره آنهاست.
قدرشناسى و سپاسگزارى با فطرت امام عجين شده بود و اين خوى پسنديده در جانش ريشه داشت و از ايمانش سرچشمه مى‌گرفت. در ادامه بحث، به قدر امكان اين كتاب، به بررسى اين صفت در وجود آن عزيز راحل مى‌پردازيم:
الف- سپاس خدا و پيامبر امام خمينى، هر كه بود و هر چه داشت، تربيت شده دامان اسلام بود، جانمايه شخصيت او را معارف قرآن تشكيل مى‌داد، پيرو راستين محمد صلوات الله عليه و شاگرد باوفاى على عليه السلام بود و عرفان و حماسه، شجاعت و ايثار، علم و حلم، درايت و تيزهوشى، اخلاص و نيك سرشتى و ... را از ائمه اطهار به ارث برده بود و از زلال وحى، تغذيه مى‌كرد، از اين رو با چشم دل مى‌ديد كه آنچه بدو عطاشده، عنايت خدا و به يُمن وجود اسلام و