١- در محراب نماز نماز از نظر امام اهميّت ويژه‌اى داشت، روح متلاطم او با نماز به معراج مى‌رفت «١» و جان خسته‌اش از نماز نيرو مى‌گرفت «٢» و روشنى چشمش در نماز بود «٣». رازهاى نهفته نماز را با ديدگاه ملكوتى خويش دريافت و آنها را در كتاب «سرّالصلوة» آشكار ساخت و آداب و سنن نماز واقعى را با ديد غيبى شناخت و آنها را نيز در «آداب‌الصلوة» با نثرى بديع به يادگار گذاشت و در واقع، آداب و اسرار نماز واقعى را، كه خود مى‌گزارد، براى ما تشريح كرد و راز نماز او را در اين دو اثر ارزنده بايد جستجو كرد؛ پسرم، آنچه در اين معراج است، غاية القصواى آمال اهل معرفت است كه دست ما از آن كوتاه است (عنقا شكار كس نشود دام بازگير) لكن از عنايات خداوند رحمان نبايد مأيوس شويم كه او جل و علا دستگير ضعفا و معين فقراست. «٤» و معتقد بود كه:
بُراق سير و رفرف عروج‌اهل معرفت و اصحاب قلوب نماز است‌و هر كس از اهل سيرو سلوك الى اللّه را نمازى مختص به خود او و حظ و نصيبى است از آن، حسب مقام خود، چنانچه ساير مناسك از قبيل روزه و حج نيز همين است «٥»