آفرينش و آموزش و پرورش، نقش كليدى دارد و حضرت امام، آن را اين گونه بيان مى‌كند:
و دوم عاملِ بزرگ در اصابه و كمال- كه فى الحقيقه به منزله قوه فاعله است ...- نيت صادقه و اراده خالصه است كه كمال و نقص و صحت و فساد عبادات كاملا تابع آن است و هر قدر عبادات از تشريك و شوب نيات، خالص‌تر باشند، كامل‌ترند و هيچ چيز در عبادات‌به اهميت نيت و تلخيص آن نيست زيرا كه نسبت نيات به عبادات، نسبت ارواح به ابدان و نفوس به اجساد است. چنانكه پيكره آنها از مقام ملك نفس و بدن آن صادر شود و نيت روح آنها از جنبه باطن نفس و مقام قلب صادر شود و هيچ عبادتى بى نيت خالصه مقبول درگاه حق تعالى نيست. «١» ٢- فراگيرى تربيت‌ انسان موجودى چند بعدى است و استعدادهاى نهفته‌اى دارد كه بايد شكوفا شود و مورد بهره بردارى صحيح قرار گيرد و اسلام چنين هنرى را داراست و نظام تربيتى اسلام، همه ابعاد زندگى آدمى را مورد دقت قرار مى‌دهد.
امام راحل با عنايت به مطلب بالا، فراگيرى و همه جانبه بودن تعليم و تربيت را به عنوان يك اصل، مورد توجه قرار داد و عقيده داشت كه مربى بايد به متربيان خود هم علم و هنر و فنون مورد نياز زندگى بياموزد و هم آنان را در مسير تهذيب و تربيت و خودسازى و دانش روز و ... پرورش‌