مى‌داشت جنبه شخصى نداشت بلكه تنها به خاطر طغيان و عصيان آنها از فرمان حق بود كه امام را به مبارزه با آنها وامى‌داشت و اصولًا هر جا كه پاى خودش در كار بود بدون استثنا چشم پوشى مى‌كرد؛ چه بسا افراد مغرض و جاهل، امام را مورد بدترين آزارهاى روحى و توهين‌ها قرارمى‌دادند ... ولى حضرت امام، چه قبل از انقلاب- كه به مرجعيت اعلى در حوزه‌ها دست يافت و چه بعد از انقلاب، كه به اوج عظمت و قدرت نايل شد- حتى در يك مورد به ذهنشان خطور نكرد كه در صدد تلافى و انتقام برآيد بلكه بر عكس، سراغ اين گونه افراد را مى‌گرفت و به آنها كمك مى‌كرد و اگر مريض مى‌شدند، نماينده‌اى به عيادتشان مى‌فرستاد و گرفتارى شخصى آنها را در حد توان بر طرف مى‌كرد. «١»