به جرأت مى‌توان گفت: امام خمينى باتقواترين فرد زمانه بود و هيچ كس- جز مولايش امام زمان (عج)- در ميدان تقوا، گوى سبقت را از او نربود.
بنيانگذار جمهورى اسلامى، در اين راه پيشتاز بود و همه كسانى كه با آن حضرت محشور بودند، بدان گواهى داده‌اند: حضرت آية الله العظمى اراكى مى‌فرمايد:
ما در مدت پنجاه سال كه با اين شخص بزرگ (امام) آشنايى پيدا كرديم، جز تقوا و ديانت و سخاوت و شجاعت و شهامت و بزرگى نفس و بزرگى قلب و ... در او نيافتيم و نديديم «١» ٣- بريدن از غيرخدا: امام صادق عليه السلام فرمود: يكى از وصيتهاى لقمان به فرزندش چنين بود:
«انْ ارَدْتَ انْ تَجْمَعَ عِزَّالدُّنْيا فَاقْطَعْ طَمَعَكَ مِمَّا فى ايْدِى النَّاسِ» «٢» اگر مى‌خواهى عزّت دنيا را [در خود] گردآورى، چشم طمع‌از آنچه در دست مردم است، ببند.
امام امت با قطع اميد از غير خدا به قلّه عزّت، صعود كرد؛ او از همه قدرتها و اهرمهاى قدرت داخلى و خارجى چشم پوشيد و تنها به درگاه خدا اميد بست و آن عزيز مقتدر هم، او را از همه كس بى‌نياز ساخت؛ او تربيت شده مناجات شعبانيه بود كه در آن آمده است:
«الهى‌ هَبْ لى كَمالَ الْانْقِطاعِ الَيْكَ ...» «٣» خدايا نهايت بريدن [از ديگران و پيوستن‌] به خودت را به من عطا كن.