روى خود را خالصانه به سوى آيين خدا كن، اين فطرتى است كه خدا مردم را بر آن سرشته است.
علامه طباطبايى در تفسير اين آيه مى‌نويسد:
دين چيزى جز سنت حيات نيست. همان راه و روشى كه بر انسان لازم است آن را پيشه كند، تا سعادتمند شود. بنابراين انسان، هيچ هدف و آرمانى جز رسيدن به سعادت ندارد و همان گونه كه همه مخلوقات به سعادت و هدف ايده آل خود فطرتاً هدايت شده‌اند و به جهازى مجهز گشته‌اند كه با آن هدف مناسب است، انسان نيز بايد پايبند به دين حنيف باشد كه آفرينش و فطرت او را بدان سو مى‌خواند و هدايت مى‌كند. «١» رسول گرامى اسلام صلى الله عليه و آله طى سخن صريحى مى‌فرمايد:
«كُلُّ مَوْلُودٍ يُولَدُ عَلَى الْفِطْرَةِ حَتَّى يَكُونَ ابَواهُ يُهَوِّدانِهِ وَ يُنَصِّرانِهِ» «٢» هر نوزادى بر فطرت [الهى‌] متولد مى‌شود تا اينكه پدر و مادرش او را (منحرف كرده) يهودى و نصرانى بار مى‌آورند.
امام خمينى در اين باره مى‌فرمايد:
انسان از اول اين طور نيست كه فاسد به دنيا آمده باشد. از اول با فطرت خوب به دنيا آمده، با فطرت الهى به دنيا آمده «كُلُّ مَولُودٍ يُولَدُ عَلَى الْفِطْرَةِ» كه همان فطرت انسانيت، فطرت صراط مستقيم، فطرت اسلام، فطرت توحيد است. اين تربيت‌ها است كه يا همين فطرت را شكوفا مى‌كند و يا