سيره اخلاقى تربيتى امام خمينى(ره) - الهامى نيا، على اصغر - الصفحة ٥٢
استدلاليان چوبين بود» و آنگاه اين قدم برهانى و عقلى، تبديل به قدم روحانى و ايمانى مىشود كه از افق عقل به مقام قلب برسد و قلب باور كند آنچه را استدلال اثبات عقلى كرده است.
پسرم! مجاهده كن كه دل را به خدا بسپارى و مؤثرى را جز او ندانى. «١» منصرف ساختن نفس امّاره از دنيا و بازداشتن او از گناهان كوچك، شرط اساسى تهذيب و تربيت و رهيدن از خطاهاست كه امام در اين باره نيز مىنويسد:
هواهاى نفسانى و شيطانِ نفس اماره، ما را به غرور وا مىدارد و از اين راه به هلاكت مىكشاند. پسرم! هيچ گاه دنبال تحصيل دنيا- اگر چه حلال او باشد- مباش كه حب دنيا- گرچه حلالش باشد- رأس همه خطاياست. چه خود حجاب بزرگ است و انسان را ناچار، به دنياى حرام مىكشد. تو جوانى و با قدرت جوانى- كه حق داده است- مىتوانى اولين قدم انحراف را قطع كنى و نگذارى به قدمهاى ديگر كشيده شوى، كه هر قدمى، قدمهايى در پى دارد و هر گناهى، گرچه كوچك، به گناهان بزرگ و بزرگتر، انسان را مىكشد، به طورى كه گناهان بسيار بزرگ، در نظر انسان ناچيز آيد. «٢» ٦- پيمودن مراحل طى مراحل متعدد تعليم و تربيت يك اصل همگانى است كه مورد تأكيد امام راحل نيز قرار گرفته است. آيةالله جوادى آملى ديدگاه امام را چنين بيان مىكند: