مى‌كرد و سعى مى‌نمود مخاطب يا مخاطبان خود را به اين اصل تربيتى نزديك سازد. به نمونه‌هاى زير توجه كنيد:
اى عزيز! از مكايد شيطان بترس و در حذر باش و با خداى خود مكر و حيله مكن كه پنجاه سال يا بيشتر شهوترانى مى‌كنم و دم مرگ با كلمه «استغفار» جبران گذشته مى‌كنم، اينها خيال خام است ... چه بسا باشد كه قبل از فكر توبه يا عمل كردن آن، اجل مهلت ندهد و انسان را با بار معاصى سنگين و ظلمت بى پايان گناهان از اين نشئه منتقل نمايد ... پس اى عزيز! هر چه زودتر دامن [همّت‌] به كمر بزن و عزم را محكم و اراده را قوى كن و از گناهان تا در سن جوانى هستى يا در حيات دنيايى مى‌باشى، توبه كن و مگذار فرصت خداداد از دست برود و به تسويلات و مكايد نفس امّاره اعتنا مكن. «١» امام‌راحل در نامه‌اى كه به فرزند گرامى خود- مرحوم حاج سيداحمد آقا- مى‌نويسد، محور اصلى محتواى نامه را سعى و تلاش فردى قرار داده و مى‌نويسد:
... كوشش كن كلمه توحيد را- كه بزرگ‌ترين كلمه است و والاترين جمله است- ازعقلت به قلبت برسانى، كه حظّ قلب همان اعتقاد جازم برهانى است و اين حاصل برهان، اگر با مجاهدت و تلقين به قلب نرسد، فايده و اثرش ناچيز است. چه بسا بعضى از همين اصحاب برهان عقلى و استدلال فلسفى، بيشتر از ديگران در دام ابليس و نفس خبيث مى‌باشند «پاى‌