مواجه بود، با بحران هاى زيادى روبرو شد و تمامى وقايع گواه آنند كه او مردى پولادين بود و با تكيه بر نيروى غيبى الهى هيچ گاه تسليم نشد، روح بزرگ او بسان درياى ژرفى بود كه همه ناگواريها را در خود جاى مى‌داد و آنچنان دلش قوى و به فضل پروردگار بستگى داشت كه هيچ قدرتى نتوانست در او خللى ايجاد كند. امام مصداق اين آيه شريفه بود:
«الَّذينَ صَبَرُوا وَ عَلى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ» «١» آنانكه صبر كرده و بر پروردگار خود توكل نمودند.
او در حقيقت ستون اصلى نظام اسلامى و مردم بود كه هيچ گاه نلرزيد.
دكتر پورمقدّس- عضو تيم پزشكى امام- در ارتباط با جنگ تحميلى عراق مى‌گويد: در جريان موشك باران شديد تهران، يك روز با آقاى انصارى كرمانى خدمت حضرت امام رفتيم، آقاى انصارى به امام گفتند: وضعيت شهر طورى است كه اكثر مردم يا شهر را ترك كرده‌اند و يا اگر مانده‌اند در منزلشان پناهگاه دارند و افراد مختلفى چون پروانه گرد شما جمع شده‌اند، از جريان بمباران نسبت به شما خوف دارند، بپذيريد كه ما شما را به يك محل امنى ببريم. امام ... [فرمود]: من به هيچ وجه از اينجا تغيير مكان نخواهم داد. آقاى انصارى با حالت گريه مطلب خود را به گونه‌اى ديگر تكرار كردند. امام تبسمى كردند و فرمودند: «آقاى انصارى شما در محاسباتتان اشتباه مى‌كنيد.
...» «٢» يكى از يارانش مى‌گويد: