در جاى ديگر در توضيح آيه مزبور، چنين مى‌گويد:
[از اينكه‌] تزكيه را مقدم فرموده است، معلوم مى‌شود تزكيه نفس از علم و حكمت بالاتر است. همين طور هم هست؛ اگر افراد يك ملّت، تزكيه و تربيت شده باشند، آن ملّت پيشرو است. «١» نكته مهم ديگرى كه امام بر آن اصرار مى‌ورزد، توأم بودن تعليم با تربيت است و تعليم بدون تربيت را زيان آور مى‌داند كه خود دليل ديگرى بر تقدم تربيت بر تعليم مى‌باشد. امام معتقد بود كه انسان‌ها نخست بايد تربيت بشوند و زنگارهاى دل و روح خويش را بزدايند از پستى و رذالت پاك شوند، سپس به تخصّص و تعليم روى آورند؛ مهم تربيت است، علم تنها فايده ندارد، علم تنها مضرّ است، گاهى اين باران كه رحمت الهى است، وقتى كه به گُل‌ها مى‌خورد بوى عطر بلند مى‌شود. وقتى كه به جاهاى كثيف مى‌خورد بوى كثافت بلند مى‌شود. علم هم همين طور است؛ اگر در يك قلب تربيت شده علم وارد بشود، عطرش عالم را مى‌گيرد و اگر در يك قلب تربيت نشده يا فاسد بريزد ... اين فاسد مى‌كند عالم را.» «٢» در جاى ديگر مى‌فرمايد:
عالمى كه تزكيه نشده است خطرش از جاهل بسيار زيادتر است. جاهل اگر فاسد هم باشد خودش فاسد است اما اگر عالِم فاسد باشد، عالَم را فاسد