درباره صاحب آن سخن، دريغ نمى‌ورزيد. «١» وجود پربركت آن امام عزيز، هرگز بى‌مهرى يا اهانت به علما را برنمى‌تافت و از آن، سخت برمى‌آشفت و در مقام دفاع برمى‌آمد. حجة الاسلام توسّلى نقل مى‌كند:
به‌امام اطلاع دادند كه در مجلس درس يكى‌از محققين، نسبت به ملاصدرا اهانت شده. امام با عصبانيت ولى نصيحت‌گرانه از جسارت به بزرگان دين نهى كرد و فرمود: وَ ما ادْراكَ ما مُلّا صَدْرا: تو چه مى‌دانى ملّاصدرا چيست؟! مسائلى كه بوعلى سينا از حل آن عاجز مانده بود، ملاصدرا آنها را حل نمود، چرا مواظب زبانمان نيستيم!؟ «٢» تجليل از فرزانگان شهيدى چون، مطهرى، مفتح، بهشتى، باهنر، مدنى، صدوقى، اشرفى، دستغيب، مدرّس، سعيدى و ... علاوه بر مقام والاى شهادت، بزرگداشت عالمانى راستين بود كه دانش خويش را در ميدان عمل به تجربه گذاشتند و عالمانه عمل كردند و رسالت علمى خود را به فرجام رساندند.
چنين احترامى از دايره علماى دين فراتر مى‌رفت و شامل متخصّصان كشور اسلامى نيز مى‌شد. چرا كه بى‌وجود آنان، دستيابى به استقلال واقعى چيزى در حد يك افسانه است. از اين رو امام بزرگوار آنان را نيز از نظر دورنداشت و فرمود:
بر دولتها و دست‌اندركاران‌است، چه در نسل حاضر و چه‌در نسلهاى‌آينده، كه از متخصّصين خود قدردانى كنند و آنان را با كمكهاى مادى و معنوى، تشويق به‌