مقاصد خودشان مى‌دانند و عالم هر چه بشود، آنها بى تفاوتند ... «١» امام با مقايسه ميان مفاسد اخلاقى زمان پهلوى با ديگر مفاسدى كه آنان در مملكت ايجاد كرده بودند مى‌فرمايد:
خرابى‌هاى اخلاقى كه در طول سلطنت اين پدر و پسر (رضاخان و محمدرضا پهلوى) در ايران تحقق پيدا كرد و آن فسادهايى كه در اين مملكت پيدا شد و به آن دامن زدند به عنوان ترقّى، به عنوان تعالى، به عنوان تمدن بزرگ، اينها طولانى است تا اينكه ترميم بشود، آن كه از همه چيز به كشور ما صدمه‌اش بيشتر بود، اين بود كه نيروى انسانى ما را خراب كردند. و نگذاشتند رشد بكند، مراكز فساد در شهرها و به خصوص در تهران آنقدر زياد بود و آنقدر تبليغ در كشاندن جوان‌هاى ما به اين مراكز فساد شد و آنقدر راه‌هاى فساد براى جوان‌هاى ما باز كردند و دامن زدند به اينها و كشاندند اينها را در مراكز فساد كه اين خرابى از همه خرابى‌ها بدتر بود.
خرابى‌هاى مادى جبرانش آسان‌تر از خرابى‌هاى معنوى است. «٢» ٧- تعيين وظايف‌ حوزه‌هاى علميه، دانشگاه‌ها و مدارس، پدران و مادران، هنرمندان، نويسندگان و شاعران، صدا و سيما، برخى سازمان‌هاى دولتى و خصو سيره اخلاقى تربيتى امام خمينى(ره) ٨٦ خانواده ص : ٨٥ صى و ... هر يك، بخشى از نياز فرهنگى، علمى و اخلاقى جامعه را برآورده مى‌سازند.
امام راحل با شناخت عميقى كه از متوليان فرهنگى جامعه داشت، در