انديشه معصومين و جانشينان آنان در اخلاق و عملند و پس از اولياء الله، بهترين الگوهاى بشريتند. امام امت- كه خود نيز جزو اين گروه بود- به كرّات از صفات برجسته و حالات روحانى و نورانى و اعمال صالح علماى بزرگى چون؛ شيخ انصارى، شيخ عبدالكريم حائرى، صاحب جواهر، ميرزاى شيرازى، شيخ فضل الله نورى، خواجه نصير الدين طوسى، مدرّس و ... ياد مى‌كرد و از مردم مى‌خواست كه در انديشه و عمل به آنان اقتدا كنند. به طور مثال؛ امام درباره شخصيت خودساخته، شجاع و انقلابى شهيد آيةالله مدرس رضوان الله مى‌فرمايد:
... آنها از مدرس مى‌ترسيدند، مدرس يك انسان بود، يكنفرى نگذاشت پيش برود كارهاى او (رضاخان) را تا وقتى كشتندش. يكنفرى غلبه مى‌كرد بر همه مجلس ... اينها مى‌بينند يك انسان وقتى در يك ملت پيدا بشود، مى‌تواند كه مجراى امور را از آن طريقى كه آنها مى‌خواهند برگرداند، آنچه را كه آنها مى‌خواهند نگذارند پيدا بشود، كوشش كردند نگذارند انسان پيدا بشود. «١» و در يك سخنرانى از زهد وساده زيستى مرحوم آيةالله حائرى يزدى ياد مى‌كند كه وقتى از دنيا رفت فرزندانش در آن شب، شام نداشتند! «٢» گروه سوم- شهيدان: گلگون كفنان راه خدا، ديگر قهرمانان واقعى بشريت‌اند و به تعبير رسول خدا صلى الله عليه و آله به نهايت خير و كمال نايل آمده‌اند:
«فَوْقَ كُلِّ ذى‌ بِرٍّ بِرٌّ حَتَّى يُقْتَلَ الرَّجُلُ فى‌ سَبيلِ اللَّهِ فَاذا قُتِلَ فى‌ سَبيلِ اللَّهِ فَلَيْسَ فَوْقَهُ بِرٌّ» «٣»