كه مورد تأييد قريب به اتفاق مكاتب تربيتى و اخلاقى، از جمله اسلام قرار گرفته است. امام راحل نيز آن را يكى از روش‌هاى تربيتى خود قرار داد و در زمينه‌هاى گوناگون اجتماعى، سياسى، اقتصادى، نظامى و ... الگوهاى مناسبى را ارائه كرد ومخاطبان خود را به تأسّى آنها ترغيب نموده كه در يك تقسيم بندى كلى، مى‌توان آنان را در سه گروه جاى داد:
گروه اول- پيامبران و اولياء معصوم: امام (ره)، اولياى الهى، معصومين عليهم السلام را بهترين الگوهاى انسانى در همه زمينه‌ها مى‌دانست و همان طور كه خود به آنها تأسّى مى‌كرد، از مردم نيز مى‌خواست كه از آن نخبگان الهى سرمشق بگيرند. چنين كارى بيشتر به طور غير مستقيم انجام مى‌گرفت و امام با طرح گوشه‌اى از زندگى معصومين به مخاطبان خويش القا مى‌كرد كه بهترين راه زندگى را از آنها بايد آموخت. گاهى نيز به طور مستقيم چنين طرحى را ارائه مى‌كرد و مى‌فرمود:
سيره انبياى عظام صلّى‌الله على‌نبينا و عليهم اجمعين و ائمه اطهار عليهم‌السلام- كه سرآمد عارفان بالله و رستگان از هر قيد و بند و وابستگان به ساحت الهى در قيام به همه قوا بر عليه حكومت‌هاى طاغوتى و فرعونهاى زمان بوده و در اجراى عدالت در جهان، رنج‌ها برده و كوشش‌ها كرده‌اند، به ما درس‌ها مى‌دهد و اگر چشم بينا و گوش شنوا داشته باشيم، راهگشايمان خواهد بود. «١» گروه دوم- علماى ربّانى: عالمان دين شناس و درد آشنا، وارثان علم و