٢- روش پيامبران: مبناى مكتب اخلاقى پيامبران الهى، پاداش و جزاى اخروى است. پيروان اين مكتب، به اين انگيزه در صدد كسب فضايل اخلاقى بر مى‌آيند كه پيامبران الهى، در قبال اعمال خوب و رفتار و صفات زيبا وعده بهشت داده‌اند:
«إِنَّ اللَّهَ اشْتَرَى‌ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَنْفُسَهُمْ وَأَمْوَالَهُم بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّةَ ...» «١» خداوند، جان و مال مؤمنان را در ازاى بهشت مى‌خرد.
از سوى ديگر به انسان هشدار داده‌اند كه بر اثر اعمال زشت و اتصاف به رذايل در محكمه الهى محكوم و به عذاب دوزخ دچار خواهند شد؛ «... فَالْيَوْمَ تُجْزَوْنَ عَذَابَ الْهُونِ بِمَا كُنْتُمْ تَسْتَكْبِرُونَ فِي الْأَرْضِ ...» «٢» امروز، به خاطر استكبارى كه ورزيديد، عذاب خوار كننده‌اى دريافت خواهيد كرد! از اين رو، انسان در مكتب انبيا تلاش مى‌كند كه صفات و اعمالى كه او را به بهشت مى‌رساند بر زندگى و وجودش حاكم شود و خود را از كردار و صفاتى كه او را به سوى دوزخ مى‌كشاند، مبرا سازد.
٣- روش قرآن: قرآن مجيد براى ساختن انسان هايى والا با اخلاقى نيك و ارزشمند، متدى را به كار برده كه در هيچ يك از اديان الهى و مكاتب اخلاقى سابقه نداشته و مختص به مكتب اسلام است، قرآن مى‌كوشد انسان را در فكر و انديشه به گونه‌اى رشد دهد و تربيت كند كه با آگاهى و بصيرت، از آلوده شدن به رذايل اخلاقى بپرهيزد و با ذوق و