راه امام، راه قرآن‌ امام راحل پيش از آنكه يك رهبر، سياستمدار، مرجع و معلم و مربى باشد، يك مسلمان واقعى بود. آن انسان فرزانه، اسلام را بر سراسر زندگى فردى و اجتماعى خويش حاكم كرده بود و همه همّ و غم خود را نيز در فهم و عمل به آن دين جاويد و انتشار و ترويج معارف حياتبخش آن به كار برد و لحظه‌اى از اين آرمان والا غفلت نكرد.
بنابراين كليه اصول و روش‌ها و خط مشى‌هاى امام از جمله اصول و روش‌هاى تربيتى آن عارف فرزانه برگرفته از معارف ارزشمند اسلام و سيره و روش پيشوايان معصوم آن بود. در اينجا بهتر است نخست خط مشى كلى قرآن را در مورد تربيت و تهذيب نفوس به اختصار بيان كنيم.
براى تهذيب و خودسازى انسان، از دير باز سه روش از سوى حكيمان و بزرگان مطرح شده است:
١- روش حكيمان يونان: اين روش بر مبناى مصالح دنيوى و مقبوليت نزد مردم بنا شده است. به اين معنا كه هر كارى كه در نظر مردم خوب است بايد آن را انجام داد تا پيش مردم، بزرگ و محترم شد يا اگر فلان عمل، فوائدى در دنيا دارد بايد آن را انجام داد.
مبناى اين روش، «خوبى و بدى» در نظر مردم است و ملاك اخلاق و صفات خوب، داشتن نفع مادى است. طرفداران اين روش مى‌كوشند تا صفاتى را كه ضرر مادى دارد يا در نظر مردم خوب نيست از خود دور كنند و صفاتى را كه سودآور است و مردم آن را مى‌پسندند در خود ايجاد و تقويت كنند.