در دو مقام ديگر مى‌نمايد و اين از شدت ارتباطى است كه بين مقامات است ... كسى گمان نكند كه بدون اعمال ظاهريه و عبادات قالبيه مى‌تواند داراى ايمان كامل يا خُلق مهذّب شود يا اگر خلقش ناقص و غير مهذب شد، اعمالش ممكن است تامّ و تمام و ايمانش كامل شود يا ممكن است بدون ايمان قلبى، اعمال ظاهريه‌اش‌تامّ و محاسن اخلاقيه‌اش كامل گردد؛ وقتى اعمال قالبيه ناقص شد و مطابق دستورات انبياء نگرديد، احتجاباتى در قلب و كدوراتى در روح حاصل مى‌شود كه مانع از نور ايمان و يقين مى‌شود و همين طور اگر اخلاق رذيله در قلب باشد، مانع از ورود ايمان است در آن. «١» در سخنى ديگر ضمن تأكيد و تصريح بر مطلب ياد شده، مى‌فرمايد:
آنها كه فكر مى‌كردند يا فكر مى‌كنند كه بدون «شريعت» مى‌توانند، به مقصد برسند، هيچ شاهد و دليلى ندارند، زيرا ذات اقدس اله- كه راهنماست- تنها سيره اخلاقى تربيتى امام خمينى(ره) ٣٥ فصل سوم اصول و روش‌هاى اخلاقى، تربيتى امام(ره)
راه را عمل به شريعت مى‌داند و آنها كه مى‌پندارند با عمل به «شريعت» نمى‌توان به «طريقت» رسيد، آنها هم شريعت را درست نشناخته و به آن عمل نكرده‌اند و آنها كه با سير و سلوك و شريعت و طريقت هماهنگ شدند ولى به «حقيقت» بار نيافتند، براى آن است كه به درستى طى طريق نكردند. «٢» ٥- تقدم تزكيه بر تعليم‌ واژه‌هاى «تعليم و تربيت» در شكل‌هاى گوناگون در آيات شريف قرآن به طورجداگانه فراوان به كار رفته است. ولى در چهار آيه در كنار هم آمده كه در سه آيه تزكيه قبل از تعليم و در يك آيه، تعليم قبل از تزكيه‌