مصطفى بود. ايشان در ضمن اينكه فرزند امام بود، يار مبارزات و مونس در غربت، و همفكر در حركت انقلابى و گاهى طرف بحث در مسايل علمى و خلاصه، يك تكيه‌گاه بسيار بزرگ براى امام نيز بود. حضرت امام روى ايشان خيلى حساب مى‌كرد. يك چنين فرزندى در وقتى كه بيش از همه به وجودش نياز بود، از امام گرفته مى‌شود ولى يك ذرّه تغيير در برنامه‌ها و مسايلى كه امام عهده‌دار بود، پيدا نمى‌شود. «١» ٢- در صحنه عمل‌ امام راحل رحمة الله عليه، در گذر زندگى پر فراز و نشيب خويش از چنان نظمى برخوردار بود كه اطرافيان او به طور مكرّر گفته‌اند:
نظم امام به حدّى است كه انسان مى‌تواند طبق اجراى كار ايشان، ساعت [كار] خود را تنظيم كند. اطرافيان حضرت امام در نجف اشرف از حركت و سكون و خواب و بيدارى و نشست و برخاست ايشان درمى‌يافتند كه چه ساعت از روز و شب است. «٢» گوشه‌اى‌از نظم‌دقيق آن امام عارف را در سه محوراجتماعى، آموزشى و فردى برمى‌شمريم:
الف- امور اجتماعى‌ ١- برنامه‌ريزى و سازماندهى: امام، در كار پيشبرد اهداف و تحقق آرمان‌هاى خود، بى‌ترديد برنامه‌اى حساب شده را در پيش داشت. مطالعه‌