آية الله سبحانى نيز در اين باره مى‌ سيره اخلاقى تربيتى امام خمينى(ره) ٢٣٤ احترام به صاحبان فضيلت ص : ٢٢٦ گويد:
پس از درگذشت آية الله حائرى [يزدى- مؤسس حوزه علميه- امام‌] به درس هيچ كس نرفت و به تدريس اشتغال جست ... و سالها در بحث مشتركى كه به وسيله مرحوم آية الله صدر و آية الله زنجانى منعقد بود شركت مى‌كرد و مى‌فرمود: روزى در مباحثه، نوعى تندى ميان من و مرحوم آية الله زنجانى رخ داد و من به خاطر بزرگى سن و عظمت مرحوم زنجانى دست او را بوسيدم. «١» و درباره مؤسس حوزه علميه قم مى‌فرمود:
در بزرگى او همين بس كه توانست در آن زمان سخت- كه رضا شاه تصميم داشت حوزه و روحانيت را نابود كند- حوزه‌ها بلكه روحانيت را حفظ كند و اين امانت را به ما داده است تا ما به ديگران رد كنيم. «٢» و بارها حضرت آية الله بروجردى را چنين مى‌ستود:
در سرحدّ كرامت است يك پيرمرد؛ به اين خوبى حوزه علميه را، بلكه عالم تشيّع را اداره مى‌كند! «٣» حتى آن حضرت به عنوان يك مرجع صاحب فتوا احترام به مراجع را واجب مى‌شمرد. چنانكه حجة الاسلام مهرى نقل مى‌كند:
بعد از ارتحال آية الله حكيم براى عرض تسليت خدمت امام رسيدم، شب عيد غدير بود، دست امام را بوسيدم و گفتم: امشب، شب عيد غدير است، شما نه چراغانى كرده‌ايد و نه به بيرونى [براى ديد و بازديد] مى‌آييد؟
فرمود: مى‌دانيد ما، كى را از دست داده‌ايم؟ ما آية الله حكيم را از دست‌