گرامى مى‌داشت به‌طورى كه اگر در مجلسى وارد مى‌شدند و جاى نشستن نبود، به ديگران دستور مى‌داد كه جاى خود را به بدريّون بدهند. «١» امام راحل- رحمة الله عليه- به پيروى از اين روش عقلى و شرعى، علاوه بر احترام فراوانى كه براى عموم مردم قائل بود، براى صاحبان فضائل، ارزش ويژه‌اى منظور مى‌داشت و هر فرد و گروهى را كه برجستگى خاصى داشت، بيشتر تكريم مى‌كرد و ارج مى‌نهاد، خواه در قيد حيات باشند يا چشم از دنيا فروبسته باشند. در اينجا گوشه‌اى از اين خوى پسنديده امام را نسبت به مراجع تقليد، دانشمندان، شهيدان و مجاهدان، ترسيم مى‌كنيم:
الف- احترام ويژه به مراجع تقليد فقيهانِ دين‌باور و باتقوا، دژهاى تسخيرناپذير اسلامند، وارثان پيامبرند و جانشين امام زمان، چنين اوصافى كافى است كه آنان را در اوج عزت و قلّه احترام خاص و عام قرار دهد. امام راحل براى مرجعيت، احترامى عظيم و عميق قائل بود و مراجع را با زيباترين وجه مى‌ستود و از آنان دفاع مى‌كرد:
در نجف به‌امام خبر رسيد كه رژيم بغداد قصد دارد آيةاللّه شاهرودى (مرجع بزرگ شيعه) را به بغداد احضار و محاكمه كند. امام پس از اطمينان از صحّت خبر، مرا احضار كرد و دستور داد شبانه به كربلا بروم و مطالبى پيرامون عظمت شخصيت آية الله شاهرودى به استاندار كربلا بگويم. من شبانه به منزل استاندار كربلا رفتم و فرمايشات امام را بدون كم و كاست برايش نقل كردم. او در پاسخ گفت: چشم، حل مى‌كنم و پس از دو سه روز غائله ختم شد. «٢»