امام بدهد، آقا ناراحت مى‌شد. «١» و اگر حادثه‌اى براى مردم اتفاق مى‌افتاد به شدت نگران مى‌شد و تلاش مى‌كرد از بروز دوباره آن جلوگيرى كند و گذشته را جبران نمايد؛ ملاقاتهاى عمومى امام- در زمان اقامت در قم- در مدرسه فيضيه برگزار مى‌شد، روزى بر اثر ازدحام جمعيت، چندين نفر زير دست و پا مجروح و يك نفر نيز جان خود را از دست داد، امام با شنيدن اين حادثه به حدّى ناراحت و نگران شد كه فرمود: ديگر به فيضيه نمى‌آيم. «٢» ج- همدردى با مردم‌ اميرمؤمنان صلوات اللّه عليه مى‌فرمايد:
«انَّ اللَّهَ تَعالى فَرَضَ عَلى ائِمَّةِ الْحَقِّ انْ يُقَدِّرُوا انْفُسَهُمْ بِضَعَفَةِ النَّاسِ كَيْلا يَتَبَيَّغَ بِالْفَقيرِ فَقْرُهُ» «٣» خداوند بر پيشوايان حق، واجب كرده كه [زندگى‌] خويش را با ناتوانان جامعه، برابر نهند تا تهيدستى، به مستمند فشار نياورد.
گويا امام راحل- رحمة الله عليه- اين سخن حكيمانه را تابلوِ زندگى خويش قرار داده‌بود كه همواره، همسطح مردم زندگى مى‌كرد و مسكن، خوراك، پوشاك و هزينه زندگى شخصى او هميشه در حدّ زندگى متوسط جامعه بود، او هيچ گاه اسير زرق و برق دنيا و تجمل پرستى و زندگى اشرافى‌