١٤ مردم دارى‌ ركن اساسى هر جامعه و حكومتى، مردمند و نقش اساسى را نيز آنان ايفا مى‌كنند؛ همكارى، همدلى و پشتيبانى مردم از حكومت، پايه‌هاى آن را تحكيم مى‌بخشد و برعكس، نارضايتى و عدمِ همكارى آنان با حكومت، پايه‌هاى آن را متزلزل مى‌سازد. بر اين اساس، سياستِ اصلى رهبران واقعى ملّتها، مردمدارى، پيوند واقعى با آنها، رفع مشكلات و برنامه‌ريزى صحيح و اصولى براى بهينه سازى زندگى مادّى و معنوى آنهاست.
قرآن مجيد دو ويژگى خيرخواهى و امانت دارى «١» را براى عموم پيامبران الهى نام مى‌برد كه با داشتن آن دو، به طور صادقانه با مردم رو به رو مى‌شدند، حرف دل خويش را با آنان در ميان مى‌نهادند، حرف دل آنها را مى‌شنيدند، در سختى و راحتى همراهشان بودند و در غم و شادى آنها شريك بودند و هيچ گاه امتيازى- جز رسالت الهى- براى خويش قائل نمى‌شدند و خود را تافته جدابافته از مردم نمى‌دانستند و با دلسوزى و علاقه به حل و فصل مسائل زندگى آنها مى‌پرداختند و حتى خود را به خاطر رفاه و آسايش و پيشرفت مادى و معنوى آنها به زحمت مى‌انداختند؛ چنانكه قرآن مجيد پيرامون اين‌