كمر زد و مردانه پا به ميدان نهاد و با روشن ديدن چشم‌انداز مبارزه، به راه خويش ادامه داد و از هيچ كس جز خدا نهراسيد، به تعبير آية الله امينى:
امام به مرحله يقين رسيده بود، وظيفه‌اش را به خوبى تشخيص مى‌داد و با قاطعيت هدف را تعقيب مى‌كرد و از هيچ نيرويى نمى‌هراسيد و به وعده‌هاى الهى اطمينان و آرامش داشت. «١» و با همين اطمينان خاطر و آرامش روحى به جنگ بحرانهامى‌رفت.
آيةالله بهاءالدينى در اين باره چنين نقل مى‌كند:
حدود ٥٧ سال پيش (١٣١٧) از طرف حكومت پهلوى، جشن كشف حجاب برگزار شده بود و ما در مدرسه فيضيه بوديم. همه ناراحت بودند، رجال، دعوت شده بودند كه با بانوانشان بدون حجاب بروند فرماندارى. امام به ما گفت: اگر فرماندارى از ما دعوت كرد، چه بايد كرد؟ تا ما خواستيم فكر كنيم و جوابى بدهيم، فرصت نداد و فرمود: ما قبول نخواهيم كرد! «٢» آية الله بنى فضل مى‌گويد:
حضرت امام، آنچه را وظيفه و تكليف شرعى تشخيص مى‌داد، اقدام جدّى مى‌كرد و اگر همه دنيا هم با او مخالفت مى‌كرد، از تصميم خود منصرف نمى‌شد، به ملامت ديگران، ذرّه‌اى اعتنا نمى‌كرد. حتى در دوران نهضت مقدّسش- از سال ٤١ تا ٥٧- مدّتى تك و تنها اعلاميه مى‌داد. «٣» امام، به هدف خويش ايمان داشت، راه صحيح مبارزه را انتخاب كرد و