در دوران زعامت مرحوم آيةالله بروجردى ... حضرت امام دست‌او را مى‌بوسيد و براى‌ديگران اين عمل، اسوه و الگو بود، و هرگز كوچكترين بى‌حرمتى نسبت به استاد روانمى‌داشت. «١» ج- تواضع نسبت به شاگردان‌ امام به خاطر دارابودن روحيه طلبگى از سؤال و جواب و حتى انتقادها خسته نمى‌شد و با اين عمل متواضعانه شاگردپرورى مى‌نمود؛ روزى يكى از شاگردان نوشته‌اى خدمت ايشان داد و از اينكه امام با توجه به اشتغال زياد آن نوشتار را پذيرفت، در شگفت مانده، مى‌گويد:
امام مباحث را گرفت، مطالعه كرد و هم دو صفحه اشكالاتش را نوشت و از اينكه اشكال كرده بودم مرا تشويق كرد و فرمود: از اينكه اشكال نموديد تقدير مى‌شود. «٢» به هنگام گرفتارى يا بيمارى، همانند يك پدر آنان را به آغوش مهر خود كشيده و دلجويى مى‌كرد، يكى از شاگردان وى آرامش قلبش را از دلجوييهاى امام چنين بيان مى‌دارد:
... آن مقدار كه حضرت امام رضوان الله تعالى عليه در مدت بيمارى به من مهربانى كردند و از من مراقبت‌نمودند به جدّ اطهرم سوگند، اگر پدرم در قم‌بود اين‌مقدار از من مراقبت‌نمى‌كرد. «٣»