١٠ تواضع‌ تواضع، آن شكسته نفسى است كه مانع از بهتر دانستن خود از ديگرى مى‌شود. «١» در قرآن كريم تواضع از اوصاف قومى شمرده شده كه دوستدار خدايند و او نيز آنان را دوست مى‌دارد؛ در سوره مائده آيه ٥٤ چنين آمده است:
«... اذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنينَ اعِزَّةٍ عَلَى الْكافِرينَ» (آنان) نسبت به مؤمنان سرافكنده و فروتن و نسبت به كافران، سرافراز و مقتدرند.
خداى بزرگ، تواضع را در رديف اولين دستورهاى خويش به پيامبراكرم صلى الله عليه و آله قرارداده، مى‌فرمايد:
«وَ انْذِرْ عَشيرَتَكَ‌الْاقْرَبينَ وَاخْفِضْ جَناحَكَ لِمَنِ‌اتَّبَعَكَ مِنَ‌الْمُؤْمِنينَ» «٢» نخست خويشان نزديك را (از خدا) بترسان، آنگاه پر و بال رحمت بر پيروان با ايمانت بگستران.
دو آيه فوق تواضع را وظيفه مهم براى دوستداران واقعى خداوند