برانگيخ سيره اخلاقى تربيتى امام خمينى(ره) ٢٢ ٢ - گستره و اهميت تربيت ص : ٢١ ت كه آياتش را بر آنان بخواند و آنان را تربيت كند و كتاب و حكمت بياموزد گرچه پيش از آن در گمراهى آشكار بودند.
براى تداوم راه تربيت و سازندگى و شكوفايى دانش و بينش آيندگان نيز به مسلمانان چنين رهنمود مى‌دهد:
«... فَلَوْلَا نَفَرَ مِنْ كُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طَائِفَةٌ لِيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ وَلِيُنذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُونَ» «١» چرا از هر گروهى از مؤمنان، طايفه‌اى كوچ نمى‌كنند تا در [معارف عميق‌] دين آگاهى عميق يابند و پس از بازگشت، ملت خود را بر حذر دارند شايد آنان [ازبدى‌ها] پرهيز كنند.
رهبران عظيم الشأن اسلام، علاوه بر آنكه خود در انديشه و عمل، بهترين مربى انسان‌ها بودند، نظام تربيتى اسلام را نيز با دقت و درايت خاصى پى ريختند و ضرورت ارزشى و اجرايى آن را تبيين نمودند و با پرورش شاگردان برجسته، تداوم آن را تضمين كردند.
ارج گذارى آيات و روايات اسلامى به فرهيختگان، عالمان، متفكران، خردورزان و فرزانگان علم و عمل و ادب، بر اهميت و ضرورت تعليم و تربيت جامعه انسانى تأكيد مى‌كند. امام صادق (ع) مى‌فرمايد:
«مَنْ تَعَلَّمَ لِلَّهِ عَزَّوَجَلَّ وَ عَمِلَ لِلَّهِ وَ عَلَّمَ لِلَّهِ دُعِىَ فى‌ مَلَكُوتِ السَّمواتِ عَظيماً» «٢»