من اكثر موفقيتهاى روحانيّت و نفوذ آنان را در جوامع اسلامى، در ارزش عملى و زهد آنان مى‌دانم و امروز هم اين ارزش نه تنها نبايد به فراموشى سپرده شود، كه بايد بيشتر از گذشته به آن پرداخت، هيچ چيز به زشتى دنياگرايى روحانيّت نيست و هيچ وسيله‌اى هم نمى‌تواند بدتر از دنياگرايى، روحانيّت را آلوده كند. «١» جلوه‌هايى از وارستگى امام‌ ١- كفاف: علماى علم‌لغت در معناى (كفاف) نوشته‌اند: كفاف آن‌است كه چيزى را فزون نخواهى و به اندازه نياز اكتفا كنى. «٢» انسان اگر درمصارف خود، نياز حقيقى خويش را تشخيص دهد و به اندازه كفاف بسنده‌كند، فرصت آن را مى‌يابد كه به امور معنوى و تكميل نفس بپردازد. پيامبر اسلام (ص) مى‌فرمايد:
«الا افْضَلُ النَّاسِ عَبْدٌ اخَذَ فِى الدُّنْيَا الْكِفافَ ...» «٣» آگاه باشيد، بهترين مردم بنده‌اى است كه در دنيا به اندازه كفاف اكتفا كند.
اين سخن پيامبر اسلام حاكى از آن است كه براى ساختن جامعه نمونه و تحكيم فرهنگ انسان ساز اسلام، راهى جز توقّف در مرز نيازهاى واقعى نيست.
روح متعالى امام از قيود مادى پيراسته و فراتر از دنيا و ارزشهاى دنيايى اوج گرفته‌بود. از ديد امام نيازهاى مادى وسيله‌اى بيش نبود، لذا به قدر نياز