٥ زهد و بى‌رغبتى به دنيا مهم‌ترين مانع كمال آدمى، وابستگى و دلبستگى به دنياست. اين حالت اگر بر روح انسان حاكم گردد، تمام ارزشها را تحت الشعاع قرار مى‌دهد و از فروغ آنها مى‌كاهد. براى رهايى از جلوه‌هاى فريبنده دنيا و مظاهر مادّى راهى بهتر از زهد و ساده‌زيستى نيست.
زاهد با بى‌رغبتى به‌دنيا، آزاده‌اى است كه بى‌تكلّف زيسته، بدون تعلّق راه زندگى را مى‌پويد.
زاهد، پاك سيرتى است كه بر بلنداى معرفت دست مى‌يازد و با انديشه پرفروغش حيات چند روزه زندگى را از زاويه اصلى آن مى‌نگرد. زاويه‌اى كه از ديد خاكيان و دلدادگان به دنيا پنهان است.
از ويژگيهاى دوستان خدا آن است كه به درون دنيا مى‌نگرند. آن گاه كه مردم برون آن را مى‌بينند و به فرداى خويش مى‌پردازند و يا خود را سرگرم امروز ساخته‌اند. دون‌همّتان به زرق و برقهاى دنيا دل بسته‌اند و در انبوه ظلمتهاى غفلت و تشريفات زندگى و آزمندى‌هاى آن غرق و سرگردانند، امّا وارستگان زاهد از قيد مطامع موهوم گريخته و با صفاى قناعت و ساده زيستى، روحى سرشار از معنويت را به دست آورده‌اند. «١»