٣- عشق به اهل بيت (ع): آنچه در دو بخش گذشته به ياد سپرديم مى‌تواند انگيزه عشق و علاقه امام به خاندان عصمت و طهارت باشد- همانگونه كه محبت مى‌تواند انگيزه آن دو گردد- از اين رو:
علاقه حضرت امام به اهل بيت رسول الله صلى الله عليه و آله در حدّ وصف ناشدنى است.
امام، عاشق آنهاست؛ عاشقى كه تا صداى يا حسين بلند مى‌شود، بى‌اختيار اشك مى‌ريزد، امام با اينكه در برابر مصيبتها صابر است، و حتى در برابر مصيبتى چون شهادت حاج آقا مصطفى اشك نمى‌ريزد، اما به مجرّد اينكه يك روضه خوان بگويد السلام عليك يا ابا عبداللّه قطرات اشك از ديدگانش فرو مى‌چكد. «١» عشق و محبّت به اهل بيت (ع) سراسر وجود امام (ره) را گرفته بود در حدّى كه خويش را همواره به آنان نزديك مى‌ديد:
امام در برخورد با مشاهد مشرّفه و در تشرّف به زيارت قبور مطهّر معصومين (ع) [چنين بود كه گويا] امام را ناظر و حاضر در جلو چشم خود مى‌ديد. «٢» چنين روحيه‌اى سبب مى‌شد كه رهبر كبير انقلاب اسلامى در فعاليتهاى خرد و كلان خويش از وجود شريف معصومين (ع) استمداد جويد. موفقيت عالى امام در طول زندگى پربركت خويش، نيز نشاندهنده اين است كه آن بزرگان معصوم نيز به شاگرد بى‌نظير مكتب خويش، عنايتى خاص داشته‌اند و بدون شك، نظر مساعد ائمه اطهار عليهم السلام پس از الطاف الهى پشتيبان معنوى امام، بويژه در كوران مبارزات و پس از انقلاب‌