وافر داشت؛ عمرى را در ترويج عقايد و افكار آنان سپرى كرد، هيچ گاه نام آنان را بدون احترام و درود بر زبان جارى نمى‌كرد، تا آنجا كه امكان داشت، مجالس جشن و عزايشان را برپا مى‌كرد و خود نيز در هر فرصت مناسب، خالصانه‌ترين اشك خويش را نثار آن فرزانگان والا مى‌كرد.
امام در مدّتى كه در نجف اشرف بودند، در تمام شبهاى شهادت معصومين عليهم السلام درمنزلشان‌ذكر مصيبت داشتند و به مناسبت رحلت حضرت زهرا عليها السلام اين برنامه، سه شب ادامه داشت و گريه كردن و اشك ريختن امام، بدون استثنا، در همه اين روضه خوانيها مشهود بود. «١» يك روز- كه روز شهادت حضرت فاطمه (ع) بود- از امام تقاضا شد كه در جمع برادران دفتر [در جماران‌] كه مجلسى به همين مناسبت تشكيل داده بودند- حاضر شوند، امام آمدند و نشستند، به مجرد اينكه يكى از برادران شروع به خواندن مصيبت كرد، امام، با صداى بلند، شروع به گريه كرد ... قطرات اشك، همچون دانه‌هاى مرواريد بر گونه‌هايشان فرو مى‌غلتيد. «٢» تكريم شخصيتهاى معصوم و افشاى مظلوميت اهل بيت (ع) آنچنان مورد توجّه امام‌راحل (ره) بود كه هيچ حادثه و بحرانى او را از چنين عملى بازنمى‌داشت، به گونه‌اى كه روز تاسوعا در پاريس در جمع خبرنگاران، امام دستور مى‌دهند كه يك ساعت به ظهر، مجلس روضه خوانى برپا شود و يكى از آقايان روضه بخواند. «٣»