سيره اخلاقى تربيتى امام خمينى(ره) - الهامى نيا، على اصغر - الصفحة ١١٨
را تداعى مىكرد مشغول دعايافتيم. «١» ايشان با خدايش آنچنان راز و نياز مىكرد كه گويا زندگى را ترك كرده است و فقط به عبادت پرداخته است. «٢» ولى دعا و عبادت هرگز او را از فعاليتهاى سنگين و طاقت فرساى رهبرى نهضت و انقلاب بازنداشت بلكه بر توانش افزود.
٥- شب زندهدارى تهجّد و نيايش در دل شب براى رهبر كبير انقلاب اسلامى، شيرينى و جاذبه خاصى داشت. او در هنگامى كه همه چشمها به خواب رفته، چشم و قلبش بيدار و در ذكر يار بود. شب را به هدر نداده و پاسى از آن را به عبادت اختصاص مىداد. قرآن در وصف او و امثالش مىفرمايد:
«كانُوا سيره اخلاقى تربيتى امام خمينى(ره) ١٢٤ امام و توسل به اهل بيت(ع)
ص : ١٢٢ قَليلًا مِنَ الَّيْلِ ما يَهْجَعُونَ وَ بِالْاسْحارِ هُمْ يَسْتَغْفِرُونَ» «٣» كمى از شب را مىخوابيدند و در سحرها استغفار مىكردند.
امام هر شب در هر حالى كه بودند، نماز شب مىخواندند «٤» و حتى در هواپيمايى كه از پاريس به سوى تهران به پرواز درآمد ... پس از سه ساعت پرواز، امام از جاى برخاستند تا براى خواندن نماز شب به قسمت بالا بروند. «٥» نمازهاى شب و راز و نياز امام و گريه و ناله در نيمههاى شب چنان شديد