ما مفتخريم كه ادعيه حيات‌بخش كه او را قرآن صاعد مى‌خوانند از ائمه معصومين ما است. «١» همچنين فرموده است:
ائمه طاهرين (ع) بسيارى از مسائل را با لسان ادعيه بيان فرموده‌اند ... اكثراً مسائل روحانى، مسائل ماوراء طبيعت، مسائل دقيق الهى و آنچه را مربوط به معرفة اللّه است با لسان ادعيه بيان فرموده‌اند. ولى ما ادعيه را تا آخر مى‌خوانيم و متأسفانه به اين معانى توجه نداريم و اصولًا نمى‌فهميم چه مى‌خواهند بفرمايند. «٢» از اين رو انسى خاص با دعا داشت و يكى از كتابهايى كه همواره كنار دست امام بود كتاب دعا بود. آن بزرگوار وقت و بى‌وقت، دست نياز به درگاه بى‌نياز دراز مى‌كرد و با قرآن صاعد، الطاف الهى را بر ملت و مملكت نازل مى‌نمود. زيرا قرآن مى‌فرمايد:
«قُلْ ما يَعْبَؤُابِكُمْ رَبى لَوْلا دُعاؤُكُمْ» «٣» بگو: اگر دعاى شما نبود، پروردگارم به شما اعتنايى نمى‌كرد.
امام امت، در ماه رمضان از شب تا صبح عبادت و نماز و دعا به جامى‌آوردند. «٤» امام بعضى مواقع شبها دعاى كميل مى‌خواندند ... در منزل خيابان دربند شميران، ما بارها امام را باهمان صداى ملكوتى كه آهنگ تسبيح فرشتگان‌