حجة الاسلام انصارى مى‌گويد:
امام روزانه چندين نوبت قرآن مى‌خواند با همان صداى ملكوتى و معمولًا بعد از نماز صبح، قبل از نماز ظهر و عصر و نماز مغرب و عشا و يا در هر فرصت ديگر «١» ب- تدبّر: امام قرآن را همراه تدبّر و انديشه مى‌خواند و با تفكر در آن به عمق آيه‌ها و پيام آنها پى مى‌برد، و مانند غوّاصى ماهر از درياى بى‌كران حكمتهاى گهربارش، در هر زمينه اشياى نفيس و ارزشمند را استخراج مى‌كرد. رهبر كبير انقلاب اسلامى در مورد تفكر و انديشه در قرآن مى‌فرمايد: «در قرآن كريم، اين سرچشمه فيض الهى تدبر كن، هر چند صرف خواندن آن كه نامه محبوب است براى شنونده محجوب آثارى دلپذير دارد؛ لكن تدبّر در آن، انسان را به مقامات بالاتر و والاتر هدايت مى‌كند: «افَلا يَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ، امْ عَلى قُلُوبٍ اقْفالُها» «٢» و تا اين قفل و بندها باز نگردد و به هم نريزد، از تدبّر هم آنچه نتيجه است حاصل نگردد ... تو نيز مأيوس نباش كه يأس از اقفال بزرگ است. به قدر ميسور در رفع حُجب و شكستن اقفال براى رسيدن به آب زلال و سرچشمه نور كوشش كن.» «٣» ج- عمل به قرآن: آن عارف كم‌نظير، خود در اين ميدان پيشگام بود؛ با انديشه‌اى قرآنى به تجديد، بناى اسلام ايستاد و امت اسلامى را با آب حيات قرآن، زندگى دوباره بخشيد. اقتصاد، سياست، فرهنگ، قانون و ... را با تفكر قرآنى پى ريخت و براى ادامه آن، جمهورى اسلامى را بنيان نهاد. در حقيقت‌