سيره اخلاقى تربيتى امام خمينى(ره) - الهامى نيا، على اصغر - الصفحة ١١٣
همه خيرات و مبرّات و بسيارى از لذّاتمعنوى و روحانى دعوت فرموده است «١» همچنين مىفرمايد:
معناى روزه تنها خوددارى و امساك از خوردن و آشاميدن نمىباشد بلكه از معاصى هم بايد خوددارى كرد. اين از آداب اوليّه روزه براى مبتديهاست و آداب روزه براى مردان الهى كه مىخواهند به معدن عظمت برسند غير از اين مىباشد. «٢» امام خود از مردان الهى بود كه با برنامهاى حساب شده به معدن عظمت الهى دست يافته بود، او در بسيارى از لذتهاى دنيا به ديده تحقير نگريست و جان خويش را از آلوده شدن به آنها بازداشت و در واقع سودمندترين روزه را او گرفت. على عليهالسلام:
«صَوْمُ النَّفْسِ عَنْ لَذَّاتِ الدُّنْيا انْفَعُ الصِّيامِ» «٣» روزه دارى نفس از نوشهاى دنيا سودمندترين روزههاست.
حجة الاسلام آشتيانى مىگويد:
امام براى ماههاى ويژهاى چون رمضان، برنامهاى خاص داشتند، به طورى كه در اين ماه عزيز شعر نمىسرودند و نمىخواندند و گوش به شعر نمىدادند و دگرگونى خاصى متناسب با اين ماه مبارك در زندگى خود ايجاد مىكردند. بگونهاى كه اين ماه را سراسر ... به انجام مستحبات مربوط به ماه رمضان سپرى مىكردند. «٤» در ماه رمضان از شب تا صبح، عبادت، نماز و دعا به جا مىآوردند، بعد از نماز