حجة الاسلام فردوسى پور مى‌گويد:
حضرت امام آنچنان تقيّدى به عبادت داشتند كه شايد براى بعضى‌ها اين فكر پيش مى‌آمد كه يك نفر مسؤول كه مى‌خواهد نظام موجود (رژيم شاه) را به كلّى از بين ببرد، با اين همه مشكلات چطور مى‌تواند مقدار زيادى از وقت خود را به عبادت بپردازد؟ «١» مرحوم حجة الاسلام سيد احمد خمينى مى‌گفت:
تا آنجا كه با دوستان پدرم تماس گرفته‌ام و از مادرم سؤال كرده‌ام، همه بر اين قولند كه امام با خداى خود رابطه‌اى خاص داشت. امام چنان در خداوند فانى است و چنان از معشوق خود سخن مى‌گويد كه موى بر اندام انسان راست مى‌شود! «٢» يكى از ياران امام مى‌گويد:
بنا به اعتراف بسيارى از صاحب نظران متعهدى كه با ايشان ساليان درازى از نزديك ارتباط داشته‌اند، [امام‌] دائم الذكر مى‌باشند و پيوسته قلبشان به ياد خدا مى‌تپد و مطمئن است، ليكن هيچ گاه ديده نشد كه امام تسبيح بگرداند و لب بجنباند «٣» توصيف پرستش و نيايش آن عارف فرزانه، از توان ما خارج است. امّا در اينجا به گوشه‌اى از زلال عبادت آن مرد خدا مى‌پردازيم تا ما نيز همگام آن امام محبوب راهى به سوى خدا بيابيم و ره چنان رويم كه آن راهبر رفت: