امّتهاى ديگر نيز موظف به چنين كارى شده و بارها ازاين راه مورد آزمايش قرارگرفته‌اند.
«وَ كَايِّنْ مِنْ نَبِىٍّ قاتَلَ مَعَهُ رِبّيُونَ كَثيرٌ فَما وَهَنُوا لِما اصابَهُمْ فى سَبيلِ اللَّهِ وَ ما ضَعُفُوا وَ مَااسْتَكانُوا وَ اللَّهُ يُحِبُّ الصَّابِرينَ. وَ ما كانَ قَوْلُهُمْ الَّا انْ قالُوا رَبَّنَا اغْفِرْ لَنا ذُنُوبَنا وَ اسْرافَنا فى امْرِنا وَ ثَبِّتْ اقْدامَنا وَانْصُرْنا عَلَى الْقَوْمِ الْكافِرينَ.
فَاتيهُمُ اللَّهُ ثَوابَ الدُّنْيا وَ حُسْنَ ثَوابِ اْلاخِرَةِ وَاللَّهُ يُحِبُّ الْمحْسِنينَ.» «١» چه بسا پيامبرانى كه خدا دوستان بسيار، همراه آنان به جنگ رفتند و در راه خدا هر چه به آنها رسيد، سستى نكردند و ناتوان نشدند و زبونى نكردند و خدا صابران را دوست دارد و سخنشان جز اين نبود كه گفتند: پروردگارا گناهان و زياده رويهاى ما را در كارمان بيامرز و قدمهاى ما را استوار كن و بر گروه كافران پيروزمان گردان. پس خدا پاداش نيك آخرت به آنان داد و خدا نيكوكاران را دوست دارد.
قرآن كريم در داستان طالوت مى‌فرمايد كه طالوت به سپاهش گفت: «خداوند شما را به نهر آبى امتحان مى‌كند، هر كس از آن بنوشداز من نيست مگر به اندازه كف دستى.» ولى فقط تعداد قليلى پيروى كردند و بعداز امتحان الهى گفتند:
«قالَ الَّذينَ يَظُنُّونَ انَّهُمْ مُلاقُوا اللَّهِ كَمْ مِنْ فِئَةٍ قَليلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثيرةً بِاذْنِ اللَّهِ وَاللَّهُ مَعَ الصَّابِرينَ. وَ لَمَّا بَرَزُ وَالِجالُوتَ وَ جُنُودِهِ قالُوا رَبَّنا افْرِغْ عَلَيْنا صَبْراً وَ ثَبِّتْ اقْدامَنا وَ انْصُرْنا عَلَى الْقَوْمِ الْكافِرينَ. فَهَزَمُوهُمْ بِاذْنِ اللَّهِ وَ قَتَلَ داوُدُ جالُوتَ ...» «٢» آنان كه يقين داشتند كه به نزد پروردگار خويش مى‌روند گفتند: بسيار شده كه گروهى اندك به خواست خدا بر گروهى بسيار غلبه يافته و خدا پشتيبان صابران است. و چون با جالوت و سپاهيانش روبرو شدند گفتند: پروردگارا صبرى بما ده و قدمهايمان را استوار ساز و بر گروه كافران پيروزمان كن. پس به خواست خدا شكستشان دادند و داود جالوت را كشت.