وابستگى تسليحاتى‌ از خطراتى كه مى‌تواند هر كشورى از جمله كشورهاى جهان سوّم و بخصوص كشورهاى اسلامى را تهديد كند و آنها را از مسير واقعى خود منحرف سازد، مشكل وابستگى تسليحاتى در سطح كلان است، بگونه‌اى كه كشور تابع تمام تجهيزات نظامى و حتى برخى از نيروهاى كادر فنى و نظامى و متخصصان تسليحاتى خود را از كشور متبوع وارد كرده و خود را در اين راستا منقاد و مطيع قرار دهد.
در وابستگى تسليحاتى، كشور تابع در واقع قدرت توليدى و خلاقيت نظامى و تسليحاتى خود را از دست مى‌دهد و هيچ گاه زمينه براى رشد و شكوفايى افراد آن جامعه فراهم نمى‌گردد و در حقيقت، حكومتى متكى به ديگران به وجود مى‌آيد كه از اثرات آن رخنه دولت متبوع در حكومت، سياست و جامعه كشور تابع است. وضعيت كنونى جهان نشان مى‌دهد كه برقرارى ارتباطات قوى و پيچيده نظامى و خريد و فروشهاى تسليحاتى مى‌تواند كشور تابع را در تمام جهات وابسته كند.
اهداف ايجاد وابستگى تسليحاتى‌ آيا دريافت اسلحه، استفاده از نيروى بيگانه و بهره‌بردارى از آموزشهاى آنها در زمينه تسليحات و ابزار نظامى و به تعبير ديگر ورود مستشاران نظامى سبب وابستگى كشور دريافت كننده مى‌شود؟
بايد گفت كه استعمارگران در ايجاد وابستگى كشورها به خود، بهترين راهى كه انتخاب مى‌كنند يك راه غيرمستقيم است. از اين رو، ابتدا با ارسال توليدات خود سعى مى‌كنند كشور مورد نظر را متوجّه خود سازند. اين حركت بتدريج باعث جلب اعتماد كشور تابع شده و به توسعه روابط منجر مى‌شود. بدين صورت، سرانجام كار آن مى‌شود كه كشور ضعيف ناخواسته وابسته كشور ديگرى مى‌شود. گاهى رشته‌هاى اين وابستگى چنان محكم است كه با وجود اطّلاع كشور تابع از وابستگى خويش، ناگزير به ادامه همان راه است و تغييرى در منبع دريافت سلاح نمى‌تواند بدهد.