پس از شكست نظامى ايران در زمان قاجاريه از روسيه در يك سلسله از جنگهاى ويران‌كننده كه منجر به قرارداد ننگين تركمانچاى در سال ١٢٤٤ ه. ق/ ١٨٢٨ م شد، دربار ايران درصدد برآمد برخى شيوه‌هاى غربيان را در محدوده امور نظامى و سيستم ادارى و آموزشى وارد كنند.
ورود مستشاران فرانسوى به سرپرستى ژنرال گاردان براى نقشه‌بردارى راهها، معابر، تعليم و تربيت سپاهيان ايرانى و تنظيم نقشه‌هاى نظامى و ساختن توپ و سپس ورود چند هيأت نظامى انگليسى به ايران، اوّلين اقدامات اين حركت بود. «١» حضور مستمر و فعّال دو قدرت استكبارى يعنى امريكا و شوروى سابق و شركت تمامى كشورهاى پيمان ناتو و ورشو، به مدّت هشت‌سال باانبوهى‌از مدرنترين سلاحهاى پيچيده، به عنوان حاميان ديكتاتور عراق (صدام) در جنگ تحميلى عراق عليه ايران و حتّى دخالت مستقيم امريكا عليه انقلاب اسلامى در بعضى از صحنه‌هاى نبرد و سرانجام شكست همه آنها در فرونشاندن انوار تابان انقلاب اسلامى و جمهورى اسلامى ايران در دفاع مقدس خويش، خود نشانگر آن است كه حربه وحشت از تكنولوژى نظامى غرب كارساز نبوده و با اينكه ملتهاى بپاخاسته ازلحاظ تكنولوژى نظامى با قدرتهاى استعمارى فاصله زيادى دارند، ايمان، اراده، ايثار و جانبازيشان سرنوشت‌ساز بوده است.
در جريان جنگ نفت در خليج فارس نيز كه سى كشور غربى با تمام تجهيزات عليه عراق شركت داشتند، تنها تكنولوژى پيشرفته نظاميشان سبب پيروزى زود هنگام آنها نشد، بلكه اگر مردم و نيروهاى مسلّح عراق، اين جنگ را براى خود قابل توجيه مى‌دانستند، شايد نتيجه جنگ چنين نبود.
تعاليم قرآن كريم و معصومين (س) به ما مى‌آموزد كه نيروى مسلّح رزمنده و جنگجوى اسلامى تنها بايد خدا ترس باشد و هراس از تكنولوژى و قدرت نظامى دشمنان و شكنجه و مرگ و ... را از ذهن خود بزدايد، چنانچه اميرمؤمنان على (عليه‌السلام)