استعمارگران و ميسيونرها برقرار بود و آنان به عنوان شاخه مذهبى- فرهنگى امپرياليسم انجام وظيفه مى‌كردند.
لذا مى‌بينيم كه پس از ورود آنها به بلاد اسلامى، تجّار غربى و قشون نظامى استعمار وارد آنجا مى‌شدند و پس از استقرار حاكميت سياسى استعمار، به منظور گسترش حاكميت فرهنگى غرب، استعمارگران بطور جدّى از ميسيونرها حمايت مى‌كردند.
از سوى ديگر همزمان با قيامهاى اسلامى چون مهدى سودانى، عبدالقادر الجزائرى، حامد محمود زنگبارى، حاج عمر تال گابُنى و ... فعّاليت ميسيونرها در افريقا شدّت مى‌گرفت و با بودجه مالى خوبى كه داشتند، دست به اقدامات رفاهى در افريقا مى‌زدند.
نقش ديگر ميسيونرها استعمار فرهنگى بود. آنان از مجارى ترويج فرهنگ غربى در گسترش غربزدگى و سست‌نمودن بنيانهاى اعتقادى جامعه و تهى‌نمودن جوانان از فرهنگ و سنن و شخصيّت فرهنگى و تاريخى خويش سود برده ونقش بارزى را ايفا مى‌كردند. «١» مختصّات جنگ فرهنگى عليه انقلاب اسلامى‌ در مورد انقلاب اسلامى ايران، بعد فرهنگى نسبت به ساير ابعاد داراى برجستگى خاصّى است. به عبارت ديگر آنچه كه بيش از هر چيز به اين انقلاب عظمت مى‌بخشد، بعد فرهنگى آن است. لذا در تقابل بااين انقلاب بايد بپذيريم كه بعد فرهنگى بيشتر و شديدتر مورد تهاجم قرار گيرد.
جنگ فرهنگى استكبار عليه انقلاب اسلامى ما داراى ويژگيهاى زير است:
الف) اين جنگ به عنوان يكى از برنامه‌هاى دراز مدّت مقابله استكبار با انقلاب است. (البته جنگ تبليغاتى هدف كوتاه مدّت دارد).
ب) جنگ فرهنگى، بنيادى و ريشه‌اى است. يعنى اگر دشمنان در همه توطئه‌ها موفق نشوند، در صورت پيروزى در اين جنگ به كليّه اهداف خود رسيده‌اند.
ج) اين جنگ بر خلاف ساير جنگها، نامحسوس، نامرئى و غيرمستقيم است. «٢»