كه به پايتخت روى آورده‌اند و يا افرادى كه مدّتها در شهر زندگى مى‌كنند ولى فاقد هرگونه مسكن و سرپناهى هستند، آنان را تشويق كنند كه در كنار يك جاده مهم كه به پايتخت منتهى مى‌شود و فاصله زيادى با پايتخت ندارد، شروع به خانه‌سازى كنند.
اينگونه خانه‌سازيها بدون مجوّز قانونى انجام مى‌گيرد و ممكن است توسط دولت انقلابى تخريب گردد، كه در اين صورت كودتاچيان با اين هياهو كه اين دولت ضدّمردمى حتى به مردم زحمتكش بى‌خانمان هم رحم نمى‌كند، مردم را به شورش عليه دولت دعوت كنند و اگر آن ساختمانهاى غيرمجاز مورد توجّه و تعقيب مسؤولين قرار نگيرد، كودتاگران مى‌كوشند ارتباط خود را در پوشش تبليغات و دادن پول و امكانات با آنان محكم كنند و در مرحله اجراى عمليات براندازى از آن ساختمانها به عنوان سنگرهاى مناسبى عليه نظام حاكم استفاده كرده، دست به تخريب يا كنترل جاده اصلى بزنند و ساكنان ساختمانها را نيز تحت فشار قرار داده با خود همراه سازند وبدين ترتيب رابطه پايتخت رابا مراكز مهم ديگر كشور قطع كنند.
كودتاچيان مى‌توانند با ايجاد يك شهرك در كنار يك بزرگراه، هر وقت كه بخواهند آن راه ارتباطى را قطع كنند. خانه‌سازى ممكن است در كنار مراكز حسّاس نظير ايستگاه فرستنده راديو و تلويزيون صورت گيرد.
استفاده از پوشش ادارات دولتى: ممكن است كودتاگران در پوشش كاركنان راه و تلفن و ... در نقاط مناسب و حساس يك راه ارتباطى سنگرسازى كرده و در مرحله اجراى عمليات، از آن براى بستن، كنترل يا تخريب جاده‌ها استفاده كنند. از جمله اقدامات براى از كار انداختن يك راه، حفر گودالهايى با فواصل معين در كنار نقاط حسّاس راههاى اصلى يا حفر تونل‌هايى در عرض جاده‌ها است. براى از كار انداختن خطوط راه آهن كشور، كافى است پيچ و مهره خطوط منتهى به پايتخت و شهرهاى بزرگ بازشود.
همينطور كودتاگران مى‌توانند در بين كارمندان، تكنسين‌ها و كارگران فنّى ادارات پست، تلگراف و تلفن نفوذ كنند و با كنترل آنها و استراق سمع و ... اسرار كشور انقلابى را به اطلاع سران كودتا برسانند. «١»