در اسفند ماه، اين طرح (آغاز جنگ) در تقدم ٢ قرار گرفت و تقدم ١ به كودتا داده شد.
مساعدتهاى ديگر خارجيان براى كودتا چنين بود:
هفتاد فروند هواپيماى فانتوم و اف چهار در مصر تحويل سرلشكر اميرفضلى شده بود. اين هواپيماها به پرچم ايران منقش و حتى استتار شده بود. حدود دو لشكر مزدور تحت اختيار پاليزبان و سرتيپ شهراد قرار گرفته بود. يك كمك نقدى ده ميليون دلارى نيز توسّط عربستان‌سعودى پرداخت‌شد و كودتاچيان پس از جلب برخى فريب‌خوردگان مانند شريعتمدارى با استفاده از همين ده ميليون دلار، مخفيانه به جذب نيرو پرداختند.
در زمينه اهرمهاى داخل كشور نيز هماهنگيهاى زير صورت گرفت:
سران كودتا از طريق بختيار با كومله و حزب دمكرات و سران آنها به توافق رسيدند.
با شريعتمدارى نيز از طريق پسرش به توافق رسيدند و قول همه گونه همكارى داده شد.
حتى منزلى در يوسف آباد براى وى اجاره كردند تا پس از موفقيت كودتا، او را بلافاصله به تهران آورده يا از طريق راديو و تلويزيون و يا با نوار و اعلاميه حكومت كودتا را تأييد كند و به عنوان رهبر مذهبى كودتا باشد.
بازى خوردگان ديگرى مانند سيد حسن قمى، سيد صادق روحانى و سيد رضا زنجانى بطور مستقيم يا غيرمستقيم در ارتباط با شبكه كودتا قرار گرفتند.
سازمان كودتا به رهبرى بختيار با نام سازمان نقاب (نجات قيام ايران بزرگ) و تحت رياست يك شوراى سه نفره (ابوالقاسم خادم، رضا مرزبان و قادسى) قرار داشت.
دو الى سه ماه بعد از پيروزى انقلاب، در نتيجه تماس يكى از مأمورين سيا و دوستان بنى‌عامرى، بنى‌عامرى را در خط بختيار قرار دادند. او نيز به عنوان رئيس شاخه نظامى كودتا، با استفاده از ارتباطهاى خود با برخى از عناصر اطلاعاتى شاغل در اداره دوّم ارتش و مأمورين ساواك منحله، همّ خود را آماده به شناسايى و جذب افراد اطلاعاتى اعم از شاغل، بركنارشده و تحت تعقيب كرد تا از طريق تأمين كادر اطلاعاتى، كودتا به دو هدف برسد:
اوّل اين كه شناسايى لازم در بين نيروهاى سه گانه نظامى ميسر شود.
دوّم آن كه امكان تأمين پوشش حفاظتى براى شبكه كودتا در برابر نيروهاى اطلاعاتى جمهورى اسلامى فراهم گردد.