حزبى شرط وحدت اراده و عمل، استحكام و تأمين رهبرى حزب است. انضباط حزبى تبعيت اقليت از اكثريت، ارگانهاى پايين‌تر از ارگانهاى بالاتر و كليّه اعضاء و سازمانها نسبت به تصميمات كنگره و ارگانهاى ديگر حزب را ايجاب مى‌كند.
مبارزه حزبى: اين مبارزه دو قسم است: برون حزبى، درون حزبى.
برون حزبى مبارزه‌اى است كه حزب به خاطر آرمانهاى خود و اجراى هدفهاى برنامه‌اى خويش انجام مى‌دهد. اين مبارزه در چهار شكل عقيدتى، سياسى، نظامى و اقتصادى بروز مى‌كند. از طرف ديگر اين مبارزه دو صورت دارد: اوّل علنى يعنى در محدوده اجازه قوانين. دوّم مخفى يعنى در وراء قوانين موجود.
وقتى حزب علنى است بايد خود را همواره براى انتقال به كار مخفى، آماده نگهدارد تا به هنگام خطر، سازمانهاى خود را حفظ كند. در فعاليت مخفى، امكانات عملى حزب محدود مى‌شود و شيوه زندگى و فعاليّت تغيير مى‌يابد. در اين حالت، تلفيق كار مخفى و علنى اهميت ويژه‌اى دارد و نيازمند تدبير و مهارت است.
مبارزه برون حزبى از دو راه مى‌تواند صورت گيرد: مسالمت‌آميز- قهرآميز.
حزب ترجيح مى‌دهد كه راه مسالمت‌آميز را برگزيند. مسأله اصلى در مبارزات به دست‌گرفتن قدرت حاكمه است و راه آن فرقى نمى‌كند.
مبارزه درون حزبى براى تحكيم وحدت حزب، دفاع از زيربناى فكرى (عقيدتى) و جهان‌بينى، مشى‌سياسى، موازين تشكيلاتى حزب و جلوگيرى از انحرافات انجام مى‌گيرد. در داخل حزب هر دو اصل سرّى‌بودن و علنى‌بودن مراعات مى‌شود و رعايت بين اين دو از مسائل حياتى حزب است. «١» تقيّدات حزبى: ورود به احزاب، محدوديتها و تقيداتى را براى شخص به وجود مى‌آورد. چه بسا پذيرش مرامنامه و اساسنامه حزب، مخالف با نظرات فردى او باشد ولى به ناچار موظف به اجراى اصول حزبى خواهد بود. براى بعضى افراد ممكن است گرايش به گروه، اهميت خاصّى داشته و گروه براى آنها ارزنده‌ترين واقعيتى باشد كه در