كشورها مخلّ سودجويى آنهاست. ازاين رو، يكى از برنامه‌هاى اصلى استكبار، سعى در جلوگيرى از خودكفايى نظامى كشورهاست.
امروزه بخش عمده عقب‌ماندگى كشورهاى جهان سوّم ناشى از سعى امپرياليسم جهانى در عقب نگهداشتن و عدم رشد كشورها بخصوص در زمينه تسليحات و تجهيزات نظامى است.
به عبارت ديگر وابستگى تسليحاتى مانعى در راه رشد و توسعه كشورهاى ضعيف است؛ زيرا همواره بايد بودجه هنگفتى را صرف خريد اسلحه و مهمّات و تجهيزات نظامى كنند كه اين مقدار بودجه مى‌تواند صرف سرمايه‌گذاريهاى اساسى در اين كشورهاى ضعيف گردد.
«سوزان بودن هايمر» مى‌گويد:
«عقب‌ماندگى جهان سوّم بازتابى از رشد مستقل داخلى كشورها نيست و نه مرحله‌اى گذرا در طريق نوسازى و مدرن شدن آنها، بلكه ساخت شرايط ايجاد شده‌اى به وسيله امپرياليسم است. هرچند فرآيند پيشرفته‌تر باشد، استقلال داخلى كمتر است؛ زيرا «رشد» به صورت بازتابى از گسترش ملل سلطه‌گر روى مى‌دهد.» «١» نتيجه آن مى‌شود كه استكبار با فروش تسليحات و تجهيزات نظامى مانع توسعه و استقلال كشورها شده واين گونه تبليغ مى‌كند كه توليدات صنعتى- نظامى و ... آنها براى برآوردن نيازمنديهاى جهان كافى است و نيازى به آن نيست كه كشورهاى ضعيف، خود به توليد دست يازند. از اين رو، توليدات اين كشورها را در مسيرى قرارمى‌دهند كه مورد احتياج صنايع كشورهاى استعمارگر باشد.
ج- تداوم غارت منابع زيرزمينى‌ هدف ديگرى كه استعمار در وراى فروش اسلحه و وابسته‌كردن كشورها دنبال مى‌كند، تداوم غارت منابع و معادن غنى (بويژه نفت) كشورهاست. در قرون گذشته‌