«يا ايُّهَا الَّذينَ آمَنُوا اذا لَقيْتُمْ فِئَةً فَاثْبُتُوا وَ اذْكُرُواللَّهَ كَثيراً لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ» «١» اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، هرگاه با فوجى از دشمن مقابل شديد، پايدارى كنيد، و خدا را پيوسته يادآريد، باشد پيروز و فاتح گرديد.
امير مؤمنان على (ع) كه خود در تمامى جنگهاى عصر پيامبر (ص) بجز جنگ تبوك حضور فعال داشت و دوران حكومت خويش را با سه جنگ مهم صفّين، جمل و نهروان سپرى كرد، به عنوان انسانى بزرگ با كوله‌بارى از تجربيات جنگ و جهاد، هنگام واگذارى علم جنگ به فرزندش محمدبن حنفيّه، او را اين گونه به استقامت ترغيب مى‌فرمايد:
«كوهها از جا كنده شوند، تو در جاى خود محكم باش (تو بايد در ميدان جنگ از كوهها محكمتر باشى و راه فرار در پيش نگيرى)، دندان روى دندان بنه، كاسه سرت را به خدا عاريه ده، پاى خود را چون ميخ در زمين بكوب، چشم بينداز تا انتهاى لشكر را ببينى (تاتمام دشمنان شكست نخورند ايمن مباش)، و چشم خود را بپوش (پس‌ازآگاهى به حيله وتدبير دشمنان، به هر طرف نگاه مكن واز برق شمشير ايشان وحشت نداشته باش) وبدان كه فتح و پيروزى از جانب خداوند سبحان است.» «٢» حضرمى مى‌گويد: شنيدم على (ع) در سه مكان اصحابش را ترغيب وتشويق به جهاد مى‌كرد. در روز جمل، صفين و نهروان. پس مى‌گفت:
بندگان خدا تقواى الهى را پيشه كنيد، چشمها را بپوشيد، صداها را آهسته‌تر كنيد و كمتر صحبت كنيد، و دلهاى خويش را براى روبرو شدن با حريف و جدال و مبارزه و جنگ با شمشيرها، وسينه به سينه شدن با دشمن و دست بگريبان شدن، ولب گزيدن (از شدّت بغض دشمن) آماده كنيد، و پا بر جا و استوار باشيد و زياد ياد خدا كنيد، باشد كه رستگار شويد. و اطاعت كنيد خدا و رسولش را و منازعه نكنيد كه ضعيف و ترسو مى‌شويد و هيبت شما از بين مى‌رود و صبر كنيد كه همانا خداوند با صبر كنندگان است.
پروردگارا صبر را به آنان الهام كن و پيروزى را بر آنان نازل فرما و پاداش آنان را بزرگ قرار ده.» «٣»