از خود نشان دادند كه دشمنان از تحليل آن باز مانده و به ياوه گويى پرداختند. ملت دلير ايران دربرابر شديدترين تهديدها و سختيها ايستاد و صحنه را خالى نكرد. بسيارى از پدران و مادران از شهادت فرزندان خود مفختر و از نداشتن فرزند ديگرى براى اعزام به جبهه متأسف بودند، بعضى پدران پس از شهادت عزيزان خود عازم جبهه مى‌شدند تا سنگر آنان خالى نماند. واين همه حماسه در گلشن جبهه شگفت.
امام امت مى‌فرمايد:
«و كدام تحولى بالاتر از اين كه پدران و مادران و همسران شهيدان ما از فراق عزيزان خود شكوه نمى‌كنند ولى غبطه وحسرت دورى از قافله شهدا را بر زبان دارند.» «١» اينك به برخى از سخنان بيگانگان در اين باره نظر مى‌افكنيم:
روزنامه آمريكايى «نيوزويك» در قسمتى از گزارش خبرنگار اعزامى خود به ايران، مصاحبه خبرنگارش بامادر دو شهيد را آورده و مى‌نويسد؛ فرزند سوّم اين زن هم اينك در بين داوطلبانى است كه عازم جبهه هاى جنگ هستند و او به خبرنگار نيوزويك گفت:
از رفتن اين فرزندش به جبهه مفتخر است. اگر او در جنگ به خاطر اسلام وقرآن شهيد شود، افتخار ديگرى براى او و خانواده‌اش خواهد بود. «٢» روزنامه «كريثين ساينس مانيتور» در گزارشى از اعزام داوطلبان بسيج به جبهه مى‌نويسد: از زنى پرسيده مى‌شود، چرا چشمهايش پراز اشك است؟ او جواب مى‌دهد اينها اشك شوق است، فرزند من در سال ١٩٨١ ميلادى در جنگ كشته شد، امروز شوهرم به جبهه مى‌رود او نيز آرزو دارد شهيد شود. «٣» در باره حماسه آفرينى رزمندگان اسلام، مجله «اكونوميست» چاپ لندن مى‌نويسد:
ايرانيها در جنگ استعداد شگرفى درايجاد شگفتيها دارند.» روزنامه لبنانى «الحقيقه» به نقل از يك خبرنگار آلمانى كه از «فاو» ديدن كرده،