ازسوى‌ديگر تمام هماهنگيهاى‌لازم بين كشورهاى عضو بازار مشترك اروپا و ستاد بختيار در پاريس از طريق «سيا» انجام گرفت. هماهنگى بين اسرائيل و كشورهاى مرتجع منطقه نظير عربستان، مصر و عراق توسط نماينده سيا كه در دفتر بختيار در پاريس بود، صورت پذيرفت.
نحوه اجراى كودتا براى تصرّف پايگاه نوژه به عنوان كليد عملياتى كودتا، دوازده هدف تعيين شده بود و براى نيل به اهداف تعيين شده، دوازده تيم مركّب از كلاه سبزهاى تيپ نوهد (صدنفر)، سيصد تا چهارصد نفر از فريب‌خوردگان ايل بختيارى و دوازده نفر راهنما (از داخل پايگاه) در نظرگرفته شده بود. مى‌بايست نيروهاى هوابرد حداكثر تا ساعت يك بعد از نيمه‌شب ١٩/ ٤/ ١٣٥٩، در سه راهى ساوه، پشت يك تپه خاكبردارى شده، جنب يك كارگاه سيمان‌ريزى در ٧- ٨ كيلومترى پايگاه نوژه حاضر مى‌شدند و اندكى بعد عشاير بختيارى كه از اصفهان حركت مى‌كردند، جهت رساندن اسلحه و سازماندهى براى پشتيبانى از تيم‌هاى دوازده‌گانه چترباز به آنان ملحق مى‌شدند. سپس سرگرد آذرتاش (فرمانده تيپ نوهد قبل از انقلاب) فرماندهى آنان را جهت سقوط پايگاه نوژه به دست مى‌گرفت.
پس از تصرف‌كامل پايگاه‌نوژه، تيمسار محققى براى شروع و رهبرى عمليات هوايى، در اتاق فرماندهى عمليات هوايى استقرار مى‌يافت و همزمان با استقرار او در پست فرماندهى، چهار سروان كه هر كدام سرپرست يك تيم بودند، آماده به پرواز درآوردن نخستين اسكادران هوايى شامل شانزده هواپيما از ٥٣ فروند هواپيماى مجهّز به سلاح سنگين، كه براى عمليات درنظر گرفته شده بود، مى‌شدند.
در مجموعه عمليات نظامى كودتا، عمليات هوايى در تضمين پيروزى نقش محورى داشت و برگ برنده كودتا محسوب مى‌شد از اين رو براى برخوردنكردن عمليات هوايى با هر گونه مانع احتمالى، بايد تا لحظه شروع كودتا، اقدامات از هر جهت طبق طرح كودتا پيش مى‌رفت. يكى از نيازهاى اساسى اين بود كه در روز كودتا، هواپيماها بايد مسلّح به سلاح سنگين و آماده پرواز باشند.
عدم دوستى ميان ايران و عراق مى‌توانست زمينه‌ساز چنين طرحى باشد، ولى تيمسار محققى و تيمسار مهديون كه بيش از ديگران نسبت به عمليات هوايى حساس بودند، از آن‌