مى‌نمايد و كليّه ارتباطات آن را با تشكيلات علنى قطع نموده و حتّى در سال ١٣٦١ اقدام به جذب نيروهايى نيز مى‌كند. «١» كيانورى در بخشى از اعترافات خود پيرامون اشتباهات حزب مى‌گويد: «چهارمين محور در خطاهاى ما، مسأله افسران است. امام اعلام كردند كه نيروهاى مسلّح بايد از برخوردهاى احزاب سياسى بركنار باشند و درجهت حاكميت جمهورى‌اسلامى عمل بكنند.
مابا كمال تأسّف باز هم به همان علّتهاى گذشته، اين دستور را زير پا گذاشتيم و آن وقت عده‌اى از افسران به وسيله دوستان خود با حزب تماس مى‌گرفتند و به طور مستقل كارى انجام نمى‌داديم ولى از آن پس ما اين افسران را از آن مشكل پراكنده‌اى كه در داخل شبكه عادّى حزبى بودند جدا كرديم و به شبكه مخفى وصلشان كرديم و برايشان در شبكه مخفى يك جريان مشخصى به وجود آورديم كه براى گرفتن خبر و در مواردى هم انتقال اين خبر به شوروى منظّمتر از سابق شد.» «٢» مسؤول كل تشكيلات مخفى حزب مى‌گويد: «به اعضاى نظامى و مخفى حزب توده رهنمود داده مى‌شد كه بايد عقايدشان را بپوشانند و حتّى منافقانه تظاهر به اسلام كنند كه به اين ترتيب بتوانند موقعيّتشان را تثبيت كنند و حتّى موقعيّتهاى تازه‌اى به دست آورند.» بنابراين حزب توده در تأسيس تشكيلات نظامى خود دو هدف عمده كوتاه مدّت و دراز مدّت را تعقيب مى‌كرد: هدف كوتاه مدّت آن گسترش نفوذ و جذب نيروهاى جديد از نظاميانى كه گرايشات ماركسيستى دارند، همچنين كسب و جمع‌آورى اطلاعات استراتژيك مربوط به جنگ و اطلاعات جارى ارتش. «٤» پس در واقع اهداف مرحله‌اى اين تشكيلات يك كار اطلاعاتى منظّم بود. اطلاعات از درون ارتش (همان محلهاى شغلى) يا از طريق تماس با افراد ارتشى و يا مقامات سياسى كشور (كه بعضى از افراد نظامى امكان تماس با آنها را داشتند) جمع‌آورى‌